Badania

Lek na bazie tetrahydrokannabinolu (THC) nadzieją w walce z obsesyjnym wyrywaniem sobie włosów

Czy słyszeliście o jednostce chorobowej zwanej trichotillomanią? Tym sformułowaniem określa się obsesyjne wyrywanie sobie włosów przede wszystkim ze skóry głowy, brwi, rzęs, twarzy czy owłosienia okolicy łonowej i odbytu.

Jeśli wierzyć statystykom, to trichotillomania dotyka 3-5% populacji, przy czym zazwyczaj towarzyszy innym zaburzeniom natury psychicznej m.in. depresji, zespołom lękowym i zaburzeniom obsesyjno-kompulsywnym.

W rezultacie ciągle powtarzających się aktów wyrywania sobie włosów, chory w bardzo krótkim czasie traci ich znaczne ilości, co znajduje swoje odzwierciedlenie w wyglądzie zewnętrznym chorego (występowanie charakterystycznych „łysych placów” np. na skórze głowy).

Trichotillomania jest klasyfikowana do zaburzeń zachowania u osób dorosłych, choć chorobę najczęściej rozpoznaje się u młodocianych w wieku 11-13 lat. Zaburzenia mogą ujawnić się wcześniej, choć w takim przypadku niezbędna jest dodatkowa diagnostyka (wyrywanie włosów u mniejszych dzieci, czyli tzw. baby trich, nie jest zaliczane do zaburzeń zachowania).

Tuż po wyrwaniu sobie włosów, niektóre osoby mogą odczuwać ulgę, która jednak szybko przemija i znowu pojawia się napięcie. Zdecydowana większość chorych zdaje sobie sprawę ze swoich zaburzeń i stara się zredukować kompulsywne zachowanie. Zwłaszcza, że zmiany w wyglądzie zewnętrznym często prowadzą do obniżenia jakości życia, izolacji chorego od reszty społeczeństwa oraz pewnego rodzaju stygmatyzacji.

Choć pierwsze przypadki choroby opisano w XVIII wieku, to do dnia dzisiejszego nie udało się ustalić jej przyczyny. Według najnowszych doniesień, trichotillomania może mieć podłoże genetyczne. Naukowcy z Centrum Medycznego Duke University przeprowadzili badania genetyczne z udziałem członków 44 rodzin, w których przynajmniej jeden bliski cierpiał z powodu trichotillomanii. Na ich podstawie naukowcy stwierdzili, że chorzy na to schorzenie posiadają mutację w genie SLITRK1, która nie występuje w przypadku zdrowych osób.  

Udało się także odkryć rolę genu SLITRK1, mianowicie bierze on udział w tworzeniu połączeń pomiędzy komórkami nerwowymi. W takim razie występowanie mutacji w obrębie tego genu może sprzyjać tworzeniu się wadliwych połączeń między tymi komórkami, a w rezultacie zwiększać ryzyko zachorowania na trichotillomanię. Badacze z Duke University zastrzegają jednak, że mutacje genu SLITRK1 nie są główną przyczyną choroby, ponieważ w zbyt małym procencie odpowiadają za zachorowalność na trichotillomanię.

piękne włosy

Inna hipoteza mówi o nadaktywności układu serotoninergicznego w mózgu, kiedy to dochodzi do nadmiernego rozpadu neuroprzekaźnika- serotoniny, co w efekcie skutkuje jego znacznym niedoborem. Ta hipoteza tłumaczy dlaczego w redukcji kompulsywnego wyrywania sobie włosów stosowane są leki przeciwdepresyjnych z grupy SSRI (inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, które podwyższają stężenie tego neuroprzekaźnika w mózgu).

Bardzo duże nadzieje w terapii trichotillomanii wiąże się z lekiem zawierającym tetrahydrokannabinol, czyli dronabinolem. Badanie pilotażowe z 2011 roku przeprowadzone  z udziałem 14 kobiet (dwanaście z nich ukończyło 12-tygodniowy eksperyment) wykazało wyraźną redukcję zachowań kompulsywnych. W dodatku lek ten był dobrze tolerowany i nie wykazywał istotnych działań niepożądanych w obrębie funkcji poznawczych.

Pomimo korzystnych rezultatów, autorzy badania zwrócili uwagę na konieczność przeprowadzenia eksperymentów na znacznie większą skalę. Ich życzenie ma dużą szansę się spełnić, ponieważ na dniach ogłoszono rozpoczęcie dużego projektu badawczego, którego celem będzie sprawdzenie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania dronabinolu u 50 chorych cierpiących na trichotillomanię. Samo badanie potrwa 6 tygodni, ale na jego ostateczne wyniki przyjdzie poczekać do sierpnia 2020 roku.

Via
Zuchner S, Cuccaro ML, Tran-Viet KN, et al. (October 2006). "SLITRK1 mutations in trichotillomania". Mol. Psychiatry. 11 (10): 887–9foto: Photo by Alex Suprun on Unsplash
Źródło
clinicaltrials 1clinicaltrials 2wikipediastoppullinghairout

Podobne artykuły

Close
Close